ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ»ΟΡΧΑΝ» ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ Δ. ΜΠΑΡΤΖΗ…ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ!!!

Κυρίες και κύριοι, φίλες και φίλοι, αποτελεί μεγάλη τιμή για εμένα η συμμετοχή μου στο σημερινό πάνελ που παρουσιάζει μπροστά σας ένα εξαιρετικό Ιστορικό μυθιστόρημα…τον  ΟΡΧΑΝ του Γιάννη Μπάρτζη στην νέα του και οριστική του έκδοση!!!

Είχα την τύχη να διαβάσω και την πρώτη έκδοση του βιβλίου και το βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρον. Με κέρδισε η πραγματικά πρωτότυπη ιδέα του συγγραφέα να παρουσιάζονται οι πιο κρίσιμες στιγμές των τελευταίων χρόνων της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μέσα από τα μάτια ενός Οθωμανού!!! Στην σημερινή έκδοση σαν αναγνώστης χάρηκα την ροή του λόγου, την βελτίωση της γραφής και  το πάντρεμα της ευφάνταστης διήγησης με την εμπεριστατωμένη ιστορική έρευνα!!!

Το βιβλίο  που σήμερα παρουσιάζεται, είναι ένα εντελώς αναθεωρημένο, ξαναγραμμένο  ιστορικό μυθιστόρημα, με σεβασμό στην ιστορική αλήθεια, με κριτική ματιά στα γεγονότα και με ακόμα πιο συναρπαστική αφήγηση.

Έχω αδυναμία  στα ιστορικά μυθιστορήματα …είναι το αγαπημένο μου λογοτεχνικό είδος…και έχω διαβάσει πολλά τα τελευταία χρόνια. Με γοητεύει ο τρόπος με τον οποίο οι συγγραφείς τους καταφέρνουν να μετατρέπουν σε κομπάρσους τους πρωταγωνιστές της ιστορίας, ενώ ταυτόχρονα συμπληρώνουν τα κενά των ιστορικών γεγονότων με μικρές και μεγάλες στιγμές ανθρώπων της διπλανής πόρτας. Άνθρωποι καθημερινοί, αφήνουν την  ανωνυμία τους και γίνονται πρωταγωνιστές.

Λάτρεψα από την αρχή τον ΟΡΧΑΝ…Με αυτόν  ο αναγνώστης γοητεύεται από την έντιμη και ξεκάθαρη εξομολόγηση σε πρώτο πάντα πρόσωπο με μια αφοπλιστική εντιμότητα και αμεσότητα…σαν να μιλάει ο ίδιος ο συγγραφέας ή σαν να σου μιλάει ο καλός σου φίλος ο ΟΡΧΑΝ με την ευαίσθητη καρδιά και την  δυσοίωνη μοίρα.!!!

Θα μιλήσω λοιπόν ως αναγνώστης που είχε την τύχη να συμπληρώσει πολλά από τα κενά της ιστορικής του γνώσης για την Πόλη και το Βυζάντιο στις μέρες που προηγήθηκαν της πολιορκίας και της άλωσης.

Στις πρώτες σελίδες του βιβλίου αναπλάθεται ολοζώντανο το ιστορικό πλαίσιο της εποχής και ο αναγνώστης βρίσκεται  δίπλα στον ήρωα μας  στα γοητευτικά και παράτολμα ταξίδια του Πρίγκιπα των Οσμανιδών τόσο στα ευμετάβλητα Βαλκάνια όσο και στην Παπική Ιταλία.

 

Το ιστορικό σκηνικό του βιβλίου μας είναι η απειλούμενη από τον οθωμανικό επεκτατισμό βυζαντινή αυτοκρατορία και η διαμάχη φανατικών δογματικών της πίστης για την αναγκαία ή όχι συνεννόηση με τους δυτικούς και την υποτέλεια στον Πάπα ή στον Σουλτάνο που καραδοκεί.

Ταυτόχρονα το βιβλίο ζωντανεύει μια φανταστική ερωτική ιστορία, που συναρπάζει …την ίδια ώρα που ο αναγνώστης αγωνιά για την τραγικότητα των αποφάσεων που λαμβάνουν κορυφαία ιστορικά πρόσωπα.

Μεταφερόμαστε νοερά στο χώρο και τον χρόνο και δημιουργεί η εξαιρετική αλληλουχία των στοχασμών του Οθωμανού Πρίγκιπα  ένα σασπένς λες και δεν ξέρεις πιο θα είναι το τέλος της πραγματικής τροχιάς των γεγονότων!!! Ψάχνεις την λύτρωση αναζητώντας έναν από μηχανής θεό …κάτι που ο χαμηλών τόνων  Ορχάν δεν μπόρεσε ποτέ να γίνει!!!

Απομυθοποιεί ο Ορχάν ως ουδέτερος κριτής τον θρησκευτικό φανατισμό και την υπέρμετρη κοσμική εξουσία του ιερατείου τόσο του Βυζαντίου όσο και των Δυτικών. Μια απέλπιδα πολιτική και ένας μοιραίος έρωτας μας γοητεύουν, με έναν πικρό αλλά και ξεκάθαρο τρόπο…κι εμείς οι αναγνώστες ψάχνουμε λύσεις  βλέποντας παντού προσωπικά και ιστορικά αδιέξοδα!!!

Η συμπάθεια που μας προκαλεί το πρόσωπο του Ορχάν έχει να κάνει απόλυτα με την έλλειψη εξιδανίκευσης…ο ήρωας του βιβλίου είναι ένας νέος γεμάτος ανασφάλειες και ανθρώπινες αδυναμίες. Κόντρα στους σιδερόφρακτους και βίαιους ηγέτες που λειτουργούν απολυταρχικά αυτός είναι γεμάτος ανθρωπιστικές ιδέες και δυνατά συναισθήματα, ενώ κινητήρια δύναμη της ζωής του δεν είναι η ανάγκη για εξουσία…αλλά ο έρωτας…και η μη ολοκληρωτική του δικαίωση.

 

Πέραν του ότι είναι ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα εποχής, μέσα από τους κλυδωνισμούς συναισθημάτων δύο ερωτευμένων νέων ο συγγραφέας κάνει τον έρωτα κινητήρια δύναμη παρά τα εμπόδια στην σχέση τους και την ανάμειξη συνωμοτικά κινούμενων προσώπων. Οι διπλωματικές ραδιουργίες συνθέτουν και αναπαριστούν το σκηνικό μιας από τις κρισιμότερες εποχές της Ρωμιοσύνης σε επίπεδο μιας καταστροφικής εξωτερικής πολιτικής και διπλωματίας.

 

Γίνεται προσιτή στον αναγνώστη η εποχή του μεγάλου διχασμού (ενωτικοί – ανθενωτικοί) και η απόπειρα επιβολής από την πολιτική και θρησκευτική ηγεσία στο φανατισμένο λαό μιας «συμφωνίας», που άλλοι έβλεπαν ως σωτηρία και άλλοι -οι πολλοί, το πλήθος- ως προδοσία. Ενώ με γλαφυρό τρόπο ξαναζωντανεύουν οι ιστορικές στιγμές της πολιορκίας της Πόλης απ’ τους Τούρκους και οι τραγικές ώρες λίγο πριν την άλωση.

 

Αυτό που κάνει απολαυστική για όλους μας την ανάγνωση είναι η καλοδουλεμένη λογοτεχνική και καθαρή ελληνική γλώσσα του Γιάννη Μπάρτζη. Έτσι με την ροή της γλώσσας η αφήγηση γίνεται συναρπαστική και συγκινησιακή όπως αρμόζει σε ένα ιστορικό και βαθιά συναισθηματικό παράλληλα μυθιστόρημα.

Στα μάτια μας ο  αινιγματικός  Τούρκος πρίγκιπας γίνεται γρήγορα συμπαθής και μαζί με την μοίρα της Κωνσταντινούπολης συμπορεύεται και η δική  του προσωπική και ερωτική τραγική μοίρα.

Για μας τους αναγνώστες του βιβλίου ο Ορχάν είναι ένας μουσουλμάνος με ανοιχτό μυαλό, που δεν απαρνήθηκε την καταγωγή του, τη γλώσσα του και την πίστη του, ως ουδέτερος παρατηρητής αναδεικνύει την παθογένεια των πολιτικών και των θρησκευτικών ηγετών των λαών της εποχής και τιμά την φιλία και την εντός εισαγωγικών φιλοξενία των Παλαιολόγων. Είναι γοητευτικός… και μπροστά από την εποχή του γιατί πολεμά για ηθικές αξίες και για το δίκιο πέρα από σοβινιστικές και φυλετικές αγκυλώσεις.

Ο Γιάννης Δ. Μπάρτζης με αυτό το πολυσήμαντο και γεμάτο ζωντάνια μυθιστόρημα  του, πέτυχε να δώσει το λόγο σε έναν σημαντικό ανθρωπιστή ήρωα. Ένας Οθωμανός…τι πρωτοτυπία… να ζει τον κίνδυνο ,να πληρώνει κι αυτός το τίμημα και να   τονίζει το θάρρος, την πίστη και τη λαχτάρα της ελευθερίας ενός ολόκληρου έθνους, το οποίο κυριάρχησε στον τότε γνωστό κόσμο για 12 περίπου αιώνες.

Ο αναγνώστης μαγεύεται, ακολουθεί με κομμένη την ανάσα τα γεγονότα και συμπάσχει με το λαό, αλλά και με τον ήρωα του, τον οποίο βλέπει πότε σαν Οθωμανό και πότε σαν Έλληνα και απορεί και θαυμάζει για την απόφασή του να αμυνθεί εναντίον των συμπατριωτών του, των Τούρκων, κατά την πολιορκία και την άλωση.

Κυρίες και κύριοι όσο κι αν η ιστορία δεν μπορεί να αλλάξει… αξίζει να διαβάσετε αυτό το συναρπαστικό βιβλίο του Γιάννη Μπάρτζη για αυτόν τον Πρίγκιπα της Ανατολής που ζώντας τον έρωτά του είχε την ατυχία να ζήσει στα χρόνια των μεγάλων γεωπολιτικών αλλαγών της εποχής του. Δυστυχώς και γι  αυτόν… παραφράζοντας τον Νίκο Γκάτσο… ήταν  πικρές οι βουλές του Αλλάχ
και σκοτεινές οι ψυχές των ανθρώπων… ένιωσε καλά στο πετσί του …πως…δεν αλλάζουν οι καιροί … με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί…!!!

Γιάννη Καλοτάξιδο το βιβλίο!!! Σε ευχαριστούμε πολύ!!!

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΜΑΝΑ

Το ειδικό βάρος της κάθε μάνας είναι κάτι που- είτε το θες είτε όχι- το κουβαλάς πάντα στην ζωή σου!!!Στην δικιά μας την γενιά η μάνα ήταν  αυτή που έδινε την αγωγή, την αίσθηση του μέτρου,την ανάγκη  της προκοπής , τις στάσεις ζωής και τα όρια της πίστης τόσο στις ανώτερες δυνάμεις, όσο στον εαυτό σου και στην οικογένεια!!!

Αυστηρός κριτής μα και βράχος στήριξης όταν χρειαστεί…αυτό  ήταν πάντα η μάνα μας…και η παρουσία της στη ζωή μας τόσο δυναμική όσο και διακριτική!!!

Ακούραστη  από τα χιόνια της ορεινής Κορινθίας στη δεκαετία του 60 , στην Αθήνα μετά τα  μέσα του 70 αλλά και πίσω στο χωριό τα 2 τελευταία χρόνια της μάχης με τον καρκίνο!!! Μαχήτρια πραγματική…που δεν λύγισε αλλά πάλεψε με όλες της τις δυνάμεις όταν έμαθε τι πραγματικά είχε!!! Καλό ταξίδι μάνα…σε ευχαριστούμε για ότι μας χάρισες και για ότι μας έμαθες…με τον δικό σου…όχι πάντα ευχάριστο αλλά αληθινό τρόπο!!!

Ο ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΝΕΑ ΔΙΑΠΛΑΣΗ

Κυρίες και κύριοι,

  Αφού σας ευχαριστήσω για την τιμητική πρόσκληση, σας συγχαίρω για την πρωτοβουλία να ασχοληθείτε με ένα τόσο σημαντικό θέμα και ταυτόχρονα δύσκολο να οργανωθεί όπως ο εθελοντισμός.

  Για μένα εθελοντισμός είναι η κοινωνική προσφορά, η ενεργοποίηση σε δράσεις που βελτιώνουν την ποιότητα ζωής των συνανθρώπων μας  χωρίς να περιμένουμε ανταλλάγματα.

Από  τους Ολυμπιακούς αγώνες του 2004 και μετά παρατηρείται και στην χώρα μας μια έντονη δραστηριοποίηση ατόμων και φορέων σε εθελοντικές δράσεις ,  όπως γινόταν εδώ και δεκαετίες στις υπόλοιπες Ευρωπαϊκές χώρες. Νέοι που έχουν μεταβεί στο εξωτερικό για σπουδές ή για ανεύρεση εργασίας έχουν συνειδητοποιήσει πόσο σημαντικό είναι στο βιογραφικό τους να υπάρχουν αποδεικτικά στοιχεία ότι συμμετείχαν σε οργανωμένες εθελοντικές δράσεις.

Στις μέρες μας λοιπόν δημιουργείται  η ανάγκη καλλιέργειας της έννοιας του Εθελοντή-Ενεργού Πολίτη  από τις μικρές ηλικίες, αποσκοπώντας στην συλλογικότητα,  ενάντια στον ατομισμό και την απομόνωση. Η προσπάθεια αυτή γίνεται ακόμα πιο επιτακτική μια και σήμερα συχνά το κράτος και οι μηχανισμοί του αδυνατούν να αντιμετωπίσουν με επιτυχία τις φυσικές καταστροφές, τα ακραία καιρικά φαινόμενα, αλλά και την δυστυχία του ανθρώπου της διπλανής πόρτας.

Άρα οι αξίες του εθελοντισμού   θα έπρεπε να προωθούνται μέσα απ τα  σχολεία και μάλιστα να υπάρχουν  συνεργασίες μεταξύ των φορέων που στηρίζουν τις κοινωνικές δράσεις , με τους συλλόγους διδασκόντων και γονέων να προσπαθήσουν για την αλλαγή νοοτροπιών και ξεπερασμένων συντηρητικών αντιλήψεων.

Το εκπαιδευτικό σύστημα κάνει εδώ και καιρό έμμεσα και άμεσα αναφορές στον εθελοντισμό…

Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε αν διδάσκεται ο εθελοντισμός στα ελληνικά σχολεία, και ειδικότερα στις Ε’ και Στ΄ τάξεις του Δημοτικού Σχολείου, σε ποιο βαθμό και με ποιες μορφές αναφέρεται στα Προγράμματα Σπουδών  και πώς συναντάται στα σχολικά βιβλία. Επίσης υπάρχει θεσμικό πλαίσιο στο σχολείο για τον εθελοντισμό, σε ποιες θεσμοθετημένες δραστηριότητες του σχολείου απαντάται και με ποιους τρόπους; Υπάρχει  εκπαιδευτικό  υλικό που απευθύνεται στα σχολεία;

Tα ερωτήματα αυτά αποτελούν από μόνα τους αντικείμενο ενός άλλου εκπαιδευτικού σεμιναρίου. Αν θέλουμε όμως σύντομα να πούμε τι γίνεται στην πράξη… σας ενημερώνουμε ότι ο εθελοντισμός  διδάσκεται διαθεματικά ή συνήθως  εντάσσεται στο πλαίσιο της ευέλικτης ζώνης, των προαιρετικών προγραμμάτων και των project χωρίς να   προσεγγίζεται ως  διακριτή ενότητα σε άλλα μαθήματα.

Στις μικρές τάξεις το μάθημα της μελέτης του Περιβάλλοντος δίνει πολλές ευκαιρίες διδακτικής αξιοποίησης στον εκπαιδευτικό , ενώ στις Ε΄ και Στ΄ η Κοινωνική και Πολιτική Αγωγή προσφέρεται για την δραστηριοποίηση των μαθητών σε θέματα κοινωνικού προβληματισμού με την ανάληψη σχετικών δράσεων. Οι συνάδελφοι πολλές φορές αξιοποιούν τις ευκαιρίες αυτές που τους δίνουν τα πιο πάνω μαθήματα και οργανώνουν δράσεις που προωθούν τον εθελοντισμό υιοθετώντας καλές πρακτικές. Το ίδιο μπορεί να γίνει και σε όλα τα υπόλοιπα μαθήματα και να αξιοποιηθεί διαθεματικά. Στις μεγάλες τάξεις ο εθελοντισμός  μπορεί ακόμα να γίνει αντικείμενο των προαιρετικών προγραμμάτων σχολικών δραστηριοτήτων ή καινοτόμων προγραμμάτων αν προτιμάτε.

Επίσης με αποστολή  εγγράφων και εγκυκλίων από το Υπουργείο Παιδείας ωθεί τα σχολεία σε εθελοντικές δράσεις π.χ Συνγκέντρωση τροφίμων και ειδών πρώτης ανάγκης για το Χαμόγελο του παιδιού ή το Ευθύμειο Κέντρο, συμμετοχή στην εβδομάδα εθελοντισμού Lets do it Greece…όλα όμως έχουν προαιρετικό χαρακτήρα …όπως και ο ίδιος ο εθελοντισμός  άλλωστε. Επίσης κοινωφελείς δράσεις προτείνονται και από την τοπική αυτοδιοίκηση.

Στο σχολείο ο σύλλογος διδασκόντων μπορεί να ενεργοποιήσει τον Σύλλογο Γονέων σε συνεργατικές  πρωτοβουλίες με χαρακτηριστικά εθελοντισμού, που γίνονται σε τρεις κυρίως κατευθύνσεις: α)σε δράσεις σε τοπικό επίπεδο, όπως ο καθαρισμός ενός πάρκου,  β) δράσεις για οργανώσεις ή ιδρύματα, όπως συγκέντρωση ρουχισμού ή τροφίμων , γ)δράσεις για την υποστήριξη του σχολείου, π.χ. βάψιμο, βελτίωση αύλειου χώρου, δημιουργία βιβλιοθήκης κ.ά. Οι τελευταίες μπορούν να θεωρηθούν  από κάποιους κακοπροαίρετους ως ένα βαθμό δράσεις υποκατάστασης του κράτους ή των Δήμων που οφείλουν να συντηρούν το σχολείο.

Τι μπορεί  να αλλάξει:

Η συνειδητή συμμετοχή σε προγράμματα και δράσεις με εθελοντικό χαρακτήρα μπορεί να αποτελέσει τρόπο διαπαιδαγώγησης των παιδιών προς την κατεύθυνση της ενεργού πολίτη , του πολίτη που ενδιαφέρεται για ό, τι συμβαίνει στην κοινότητα, συμμετέχει και αναλαμβάνει πρωτοβουλίες (Δέσποινα  Καρατσάνη) Ένα ερώτημα που τίθεται για τη σχέση εθελοντισμού, αλληλεγγύης και ενεργού πολίτη, είναι  το γιατί οι μαθητές, αν και φαίνεται να συμμετέχουν πολύ πρόθυμα σε δραστηριότητες εντός σχολικού πλαισίου, εκδηλώνουν ένα είδος πολιτικής και κοινωνικής απάθειας ως ενήλικες (Καρακατσάνη 2008).

Πρώτα εμείς οι εκπαιδευτικοί να ξεφύγουμε από τον στενό  προγραμματισμό της ύλης, μπορούμε  να γίνουμε παράδειγμα για τα παιδιά που μας αγαπούν και θα μας ακολουθήσουν σε δράσεις κοινωνικής προσφοράς για το περιβάλλον, τις κοινωνικές διακρίσεις τον ρατσισμό την βελτίωση της ποιότητος ζωής γύρω μας.

Να στηρίζουν οι γονείς τις δράσεις του σχολείου των παιδιών τους, κι όχι να μην υπογράφουν τις δηλώσεις συμμετοχής σε περιπάτους για τον καθαρισμό της παραλίας … φοβούμενοι μήπως πιάσουν επικίνδυνα για την υγεία τους αντικείμενα λέγοντας ότι δεν θα υποκαταστήσουμε τον Δήμο ούτε θα καθαρίσουμε εμείς την παραλία .

Έτσι χάνεται η ευκαιρία για ένα μάθημα συνεργασίας και ευαισθητοποίησης …έτσι συνεχίζουμε να έχουμε μόνο απαιτήσεις χωρίς ευθύνες… όλα τα παραμένουμε να μας τα κάνουν οι άλλοι.

Αξίζει να αναφερθεί ότι στην Ελλάδα λειτουργεί και το Σώμα Ελλήνων Προσκόπων το οποίο  έχει έναν από τους κεντρικούς στόχους του είναι να εμφυσήσει στα παιδιά τις αρχές του εθελοντισμού, της συνεργασίας και της αλληλεγγύης.

Τέλος πέρα από την εκπαίδευση στην περιοχή μας δραστηριοποιούνται  πολλοί σημαντικοί σύλλογοι που μπορούν να συμβάλουν στην παροχή διεξόδων και κάνουν καλύτερη και πιο ενδιαφέρουσα την καθημερινότητά μας.  Νιώθω τυχερός που μαζί με εκλεκτούς φίλους στο Μπολάτι από το 2007 δραστηριοποιούμαστε στον χώρο του πολιτισμού με την Νέα Διάπλαση… κάνοντας   το « ψώνιο μας» ή την αγάπη μας για το θέατρο και την μουσική ένα σχολείο πολιτισμού με 130  μαθητές  πηγή δημιουργίας και κοινωνικής δράσης.

   Λειτουργήσαμε αφιλοκερδώς για 7 χρόνια τμήματα εισαγωγής στην Πληροφορική για μικρούς και ενήλικες και με την  δύναμη του εισιτηρίου του κοινού μας φτιάχνουμε σιγά σιγά μια αίθουσα που πραγματικά λείπει από την περιοχή μας… ενώ πέρα από δύο δασκάλους θεάτρου και μουσικής κανείς δεν πληρώνεται… όλοι προσφέρουν εθελοντικά τις υπηρεσίες τους.

   Στην Νέα Διάπλαση υπάρχει τράπεζα αίματος. Μέσω αυτής σε 14 αιμοληψίες  οι εθελοντές αιμοδότες μας έχουν προσφέρει  πάνω από 500  φιάλες αίμα για να σώσουν συνανθρώπους τους που κινδυνεύουν και το χρειάζονται, δίνοντας έτσι το καλύτερο δώρο, το δώρο της ζωής, ενώ συχνά όπως και μετά την φωτιά στο Μάτι αλλά και  κατά τις πρόσφατες πλημμύρες βοηθήσαμε με χρηματικά ποσά συνανθρώπους μας που είχαν ανάγκη.    Σε όλους τους συλλόγους υπάρχουν άνθρωποι με διάθεση για κοινωνική προσφορά, χωρίς να υποκαθιστούν τους θεσμούς μπορούν με καλή επικοινωνία να βοηθήσουν σε αρκετές δράσεις εθελοντισμού.

 Ευχαριστώ και πάλι για την πρόσκληση στην σημερινή εκδήλωση η οποία ευχόμαστε να γίνει η αρχή για μια ακόμα καλύτερη επικοινωνία και συνεργασία μεταξύ των συλλόγων και  όλων των φορέων της περιοχής μας, ώστε να γνωρίσει ο τόπος μας τα οφέλη του εθελοντισμού και τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας να ζήσουν σε έναν κόσμο καλύτερο στον οποίο οι ίδιοι θα έχουν δραστηριοποιηθεί για να γίνει καλύτερος… χωρίς να τα περιμένουν όλα από τους άλλους!!!

ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΧΑΡΤΑΕΤΟΙ…ΤΙΣ ΑΠΟΚΡΙΕΣ!!!

 

Μέσα στις πολλές δουλειές που έκανε ο πατέρας μου για να μας μεγαλώσει και να τα βγάλει πέρα με τα γραμμάτια για το σπίτι της Αθήνας ήταν και η κατασκευή χαρταετών. 
Πρέπει να ήταν 1978 ή 1979… όταν ο πατέρας γνώρισε κάποιον έμπορο στο βιβλιοπωλείο που του έβαλε την ιδέα να του φτιάξουμε πολλούς χαρταετούς. Αυτός θα τους αγόραζε από εμάς σε καλή τιμή!!! 
Αμέσως στήθηκε μια οικογενειακή οικοτεχνία!!! Ο πατέρας παράγγειλε από έναν φίλο του ξυλουργό εκατοντάδες σκελετούς (πηχάκια) από τρία ξύλα με ένα καρφάκι στην μέση. Ανοίγαμε τα πηχάκια, περνούσαμε τον σπάγκο γύρω γύρω, ενώναμε χρωματιστά φύλλα από τσιγαρόχαρτο, τους βάζαμε αλευρόκολλα και έτοιμος ο χαρταετός. Μετά σειρά είχαν τα ζύγια και οι ουρές από φούντες δεμένες σε σπάγκο!!! ¨Έναν ολόκληρο χειμώνα φτιάχναμε χαρταετούς!
Ήρθε η ώρα της πώλησης. Πράγματι εμφανίστηκε ο κύριος που θα αγόραζε τους χαρταετούς …αλλά μόλις τους φόρτωσε στο φορτηγό του, έδωσε ψίχουλα στον πατέρα και ανέβηκε να φύγει!!!
_ Κατέβασέ τους τώρα αμέσως…φώναξε αγριεμένος ο πατέρας με ύφος που δεν σου άφηνε περιθώριο!!!
Αυτός αναγκάστηκε να το κάνει βρίζοντας και γελώντας …σάρκαζε …να δω τι θα τους κάνετε τόσους χαρταετούς!!! Δεν ήξερε όμως με ποιον είχε μπλέξει!!
Πράγματι ο πατέρας μας δεν τα έβαλε κάτω! Τα επόμενα 5 με 6 χρόνια πουλούσαμε χαρταετούς!!! Αρκετούς τους πουλήσαμε στο βιβλιοπωλείο μας, αλλά τους πιο πολλούς σταματημένοι δίπλα σε βενζινάδικα και Πάρκινγκ στην Αθηνών –Λαμίας ή στο Γαλάτσι στου Φιλοπάππου και αλλού, με το παλιό μας MOSCOVIC 1500 το πρώτο μας Ι.Χ ντυμένο με χαρταετούς και ουρές, στολισμένο με τα καλά του να διαλαλεί κι αυτό μαζί μας την πραμάτεια μας!!!
Μπορεί τότε να ντρεπόμουν λίγο ειδικά άμα σταματούσε κάποιος γνωστός αλλά ο πατέρας μου το έλεγε συνέχεια…παιδί μου η δουλειά δεν είναι ντροπή!!!
Τελικά βγάλαμε καλά λεφτά από τους αετούς , αλλά δεν το ξανάκανε μετά όταν τέλειωσαν οι πρώτοι αετοί. Για μένα όμως θα αποτελεί μια από τις πιο δυνατές παιδικές αναμνήσεις δίπλα στον πατέρα μου!!!

Η ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ ΜΑΣ!!!

   Φτάνει η παραμονή της Πρωτοχρονιάς …με την αδελφή μου την Σόφη μιλούσαμε και ο νους μας άρχισε να τρέχει πίσω στα παλιά τα χρόνια τότε που κάθε χρόνο μαζευόμασταν στο σπίτι μας στα Άνω Πατήσια στην Αθήνα! Συγγενείς , φίλοι, συμφοιτητές συγκάτοικοι όλοι μαζί…μια μεγάλη και χαρούμενη παρέα και ακούραστοι οικοδεσπότες οι γονείς μας!!!

   Άλλοι ερχόντουσαν από νωρίς άλλοι ήθελαν να αλλάξει ο χρόνος σπίτι τους και μετά το ξημέρωναν μαζί μας…(Στην δεκαετία του 90 υπήρξε κι ένας καταπληκτικός Άγιος Βασίλης…ο Θείος Σταύρος..αλλά αυτό θα γίνει άλλη ιστορία)…και μετά ξεκινούσε το χαρτάκι…21 ή 31…με δύο τράπουλες…λόγω των πολλών παιχτών.Μάνα έκανε πάντα πρώτος ο πατέρας με ύφος επαγγελματία παίχτη…και ας ήταν η πρώτη και η τελευταία φορά που έπιανε χαρτιά στα χέρια του…μόνο μια φορά το χρόνο!!!

   Στις 12 άρχιζε η αντίστροφη μέτρηση…και όλοι μαζί τραγουδούσαμε το πάει ο παλιός ο χρόνος…γεμάτοι αισιοδοξία για το νέο έτος…ενώ οι ανυπόμονοι κρατούσαν κιόλας την πράσινη τσόχα…πριν ακόμα βρεθεί ο τυχερός για το φλουρί της Βασιλόπιτας!!!! 

   Ούτε κλαμπ ούτε νταμπλ ντοτ…ούτε συναυλίες και γιορτές στις πλατείες μπορούσαν να περάσουν απ το μυαλό μας τότε…νιώθαμε υπέροχα που ήμασταν όλοι μαζί εκεί αγαπημένοι. Κάποιοι χανόντουσαν για λίγο στο τηλέφωνο…μόνο σταθερό υπήρχε τότε… για κάποιο κρυφό ρομαντικό τηλεφώνημα με την αλλαγή του χρόνου στα φοιτητικά μας χρόνια ή για επικοινωνία με κάποιους συγγενείς που ήσαν μακριά!!!

    Άρχιζε το παιχνίδι!!! Σαν παιδιά κοιτούσαμε μόνο…μετά μεγαλώσαμε και μας έβγαλαν φύλλο…Αγωνία…κρυφά φύλλα…γέλια…ιδρώτας μέχρι να γυρίσει το φύλλο…πειράγματα …κόντρες…μπλόφες…χαρά και ένταση…απογοήτευση και πόνος ευτυχώς μόνο για λίγο…μετά γέλιο και αστεία για αυτούς που κερδίζουν στην αγάπη και άντε ένας ακόμα γύρος …κι άλλος…κι άλλος…διαφορετικές ηλικίες…διαφορετικοί άνθρωποι και χαρακτήρες…κι όμως δεν μαλώσαμε ποτέ…

   Η βραδιά τελείωνε με το ξημέρωμα…κι αφού γκρίνιαζαν κάποιες σύζυγοι τους χαμένους στο χαρτί άντρες τους…ενώ χαμογελούσαν όλο περηφάνια κάποιες κυρίες που οι σύζυγοι ήσαν οι νικητές της βραδιάς!!! Κάποιοι έφευγαν για το σπιτάκι τους και κάποιοι άναβαν κι ένα κερί στις εκκλησίες της γειτονιάς!!! Ας είναι όλοι τους καλά…αν και κάποιοι από αυτό το καρέ μας βλέπουν κιόλας από ψηλά!!!
   Όλα αυτά έως το 1999…ποτέ η Πρωτοχρονιά δεν ήταν η ίδια χωρίς τον πατέρα…κι ας κάναμε φιλότιμες προσπάθειες να το επαναλάβουμε!!!
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ
2019 ΕΥΧΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΟ ΕΤΟΣ

TO ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ ΔΕΝΤΡΟ

   Tα Χριστούγεννα του 1998 κάναμε για τελευταία χρονιά ως παράρτημα του βιβλιοπωλείου μας κατάστημα με στολίδια και Χριστουγεννιάτικα δέντρα στην Λεωφόρο Γκύζη.Εκεί ένα δέντρο κοσμούσε το κέντρο του καταστήματος.Μάλιστα ήταν τόσο καλή η θέση του που ότι στολίδι του βάζαμε από αυτά που είχαμε στοκ έφευγε αμέσως. Όταν τελείωσαν τα δέντρα αυτά στον εισαγωγέα μας, άρχισαν οι πελάτες να ζητούν να αγοράσουν το κεντρικό μας στολισμένο δέντρο!!!
Τότε ζήτησα απ τον πατέρα μου να το κρατήσω εγώ ως ενθύμιο της όμορφης εκείνης εποχής!!! Αμέσως έκοψε ένα χαρτόνι κίτρινο σε σχήμα άστρου…έγραψε ένα ΕΠΩΛΗΘΗ και το έβαλε στην κορυφή του δέντρου!!! Τις επόμενες δύο εβδομάδες δεν το έδωσε αν και κάποια κύριά του πρόσφερε ακόμα και τα διπλά χρήματα της αξίας του για να το πάρει όπως ήταν στολισμένο!!!
Την επόμενη χρονιά τα Χριστούγεννα ο πατέρας μου ήταν κιόλας στους ουρανούς…κι αυτό το δέντρο για 20η φορά φέτος μας θυμίζει όμορφες στιγμές και ξεχωριστές αναμνήσεις από έναν άνθρωπο που μας πρόσφερε πολλά…όχι μόνο υλικά αλλά πνευματικά αγαθά!

Η κ.ΜΑΡΙΑ

Λοιπόν αυτό είναι το κουδούνι του σπιτιού και ευτυχώς η αδερφή μου δεν άλλαξε ποτέ το όνομα. Η κυρα- Μαρία έμενε στο σπίτι αυτό δεκαετίες. Σαν γιαγιά για τον πατέρα μου, το θείο και τη θεία και έχω μια υποψία ότι ήταν και η καλύτερη φίλη της γιαγιάς Ελένης παρότι έβριζαν η μία την άλλη όλη μέρα, όντας ακραία αθυρόστομες και οι δύο. Εγώ τη θυμάμαι γριά από το νηπιαγωγείο ακόμα ( circa 95). Σαν φοιτητής που ήμουν με χαρτζιλικωνε και άφηνε σοκολάτες για μένα.

Η κυρία Μαρία ήταν μικροκαμωμένη και ασθενική , ωστόσο με απαράμιλλο θάρρος και κατά πάσα πιθανότητα χωρίς πολιτική στράτευση προσπάθησε να πλησιάσει το 73 την κατάληψη του Πολυτεχνείου και να δώσει φαγητό στους εξεγερμένους. Οδηγήθηκε στην ασφάλεια όπου της έκαναν φάλαγγα , της έσπασαν τα μούτρα με μπουνιές και της έκαναν βασανιστήρια σεξουαλικής φύσεως. Την άφησαν στο δρόμο αιμόφυρτη το βράδυ.

Πέρα από την απαίσια κατάληξη της μεταπολιτευτικής Ελλάδας και την ηθελημένη διαγραφή της ιστορίας. Η πραγματική ιδιοπροσωπία του τόπου ήταν αυτή που κυρα- Μαρίες διαμόρφωσαν με τον αντιδικτατορικό αγώνα.

ΚΙ ΑΛΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΠΕΡΑΣΕ

Κι άλλο καλοκαίρι πέρασε ήλιο και φιλί με κέρασε… τραγουδούσε ο Βαγγέλης Γερμανός πριν πολλά χρόνια!!! Πάντα το σιγοτραγουδώ στο τέλος κάθε Αυγούστου και στις αρχές κάθε Σεπτέμβρη.Μετά ξεκινά η επιστροφή στα θρανία…με χαρά, αγωνία και νέες ελπίδες!!!

Καλή δύναμη για μαθητές γονείς και συναδέλφους…λοιπόν…καλό κουράγιο!!! Το καλοκαίρι που πέρασε για κάποιους ήταν πολύ δύσκολο…με ανθρώπινες απώλειες…με φωτιές…με οικολογικές καταστροφές…με μια θλίψη να μας ξυπνά και να μας θυμίζει ότι η δουλειά μας έχει τη δύναμη να αλλάξει κάτι…να κάνει τον κόσμο γύρω μας λίγο καλύτερο…ανοίγοντας το δρόμο στις γενιές του μέλλοντος…αλλιώς…τι αξία έχει να είναι κανείς δάσκαλος;

ΝΕΑ ΔΙΑΠΛΑΣΗ ΚΑΙ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2018

Θα μας μείνει αξέχαστο το ταξείδι στην Φλώρινα με το Εφηβικό τμήμα της Νέας Διάπλασης! Το καλοκαίρι όμως ήταν περίεργο ο καιρός απρόβλεπτος και οι βροχές και οι άνεμοι συχνά μας ξάφνιαζαν. Το κακό δεν άργησε να γίνει… ένα τρομερό απόγευμα στις 23 Ιουλίου…άνεμοι 11 μποφόρ …τρόμος πρώτα στην Κινέτα…στο Θροφαρί…μετά στον Νέο Βουτσά και …απίστευτα σκληρός τραγικός επίλογος στο Μάτι!!! Τα υπόλοιπα λίγο πολύ είναι γνωστά….και όλοι πρέπει να προσπαθήσουμε να μην ξαναγίνουν!!!

Εμείς αν και νιώσαμε σοκ αποφασίσαμε να κάνουμε κανονικά τις προγραμματισμένες παραστάσεις μας στην Πουλίτσα με το…»Ας ερχόσουν για λίγο»…του Δ.Μαλισσόβα σε σκηνοθεσία Άρη Σταύρου και να δώσουμε τα καθαρά έσοδα της πρώτης παράστασης στον ειδικό λογαριασμό του Ελ. Ερυθρού Σταυρού για τα θύματα αυτής της καταστροφής.Οι παραστάσεις μας πήγαν πολύ καλά και απέκτησαν ένα ξεχωριστό νόημα!!!   

Πολλά ευχαριστώ στα παιδιά και σε όλους τους συντελεστές καθώς και στο κοινό μας!!!

Η κατάθεση της Νέας Διάπλασης στον ειδικό λογαριασμό του Ελ. Ερυθρού Σταυρού για τους πυρόπληκτους της Αττικής. Ευχαριστούμε όλους τους συντελεστές της παράστασης…Ας ερχόσουν για λίγο…και τον Πολιτιστικό Σύλλογο Πουλίτσας για την βοήθεια και την άψογη φιλοξενία!!